تولد

سوار تاکسی شدم،از سر کار بر می گشتم.خیلی خسته بودم ولی توی دلم واسه این 4و5 روز تعطیلی عروسی بود.
خوشحال بودم و خسته ! یه کم عجیب بود.
توی ذهنم داشتم واسه تعطیلات یه جور خوش خوشانی نقشه می کشیدم که تاکسی کنار خیابون ایستاد و دو تا پسر جوون سوار شدنو کنارم نشستند.
خودمو جمع و جور کردم_طبق عادت_،بی اختیار چشمم افتاد به ساک ورزشی درب و داغونی که روی پای یکیشون بود.آبی بود. زیپ جیب بیرونیش خراب بود و می شد برس تر و تمیز ولی کهنه ای که توش بود رو دید.
بعد چشمم افتاد به دست هایی که علی رغم عمرشون بد جوری پینه بسته بودن،پوست دستشش سفیدک زده بود. معلوم کارگر ساختمانیه. زیر ناخن هایی که از ته ولی با دقت گرفته شده بودن گچ سفید دیده می شد.
سرمو کج کردم،وقتی نگاهم به صورتش افتاد دلم یه جوری مچاله شد.
خیلی سن داشت 16 ساله بود !
موهاشو مرتب به یک طرف شونه زده بود و چشماش خیلی زلال و قشنگ بودن،با مژه های فر و برگشته که نگاهشو مظلوم تر می کردن.
و نجابتی که می شد از طرز نشستنش فهمید،همچین خودشو جمع کرده بود که بین من و اون دو نفر دیگه می تونستن بشینن
نمی دونم چرا ولی می خواستم گریه کنم،م یخواستم اون ،اونجا،توی اون شرایط نباشه!
یه حال عجیب و غریبی داشتم،اینقدر حالم دگرگون شده بود که دلم می خواست توی همون لحظه اون یه کاری بکنه که من بفهمم خیلی آدم بدیه و اینقدر جیگرم براش کباب نشه !
یه حس عجیب! یعنی انقدر مستاصل شده بودم که دلم می خواست خلاف برداشت های من ثابت شه تا من از این عذاب نا خود آگاه خلاص شم !!!!
ولی اون اینقدر نازنین بود که .....
کمی بعد در حالی که یه 500 تومنی توی مشتش بود،آروم گفت: "آقا من ما بعد از چراغ پیاده می شیم"
لهجه نداشت.
راننده انگار متوجه نشده بود ،چهار راه رو رد و کرد همینطور به راهش ادامه داد.
بهش گفتم:"فکر کنم نشنید"
دوباره بلند تر گفت :"پیاده می شیم !"
راننده بی تفاوت گفت:"خیلی خوب ! شنیدم !"
ولی بازم واینستاد.
پسره یه کم صبر کرد. اینبار اون یکی گفت:"آقا پیاده میشیم !"
راننده یهو زد رو ترمز و داد زد :"چته ؟! نمی تونم وسط خیابون وایسم که ! مگه کوری !"
پسره با مظلومی گفت :"ما که خیلی وقته گفتیم می خوایم پیاده شیم،خوب حالا خیلی دور شدیم"
راننده دوباره داد زد :"مگه نمی خواستی پیاده شی ؟! هری ! عمله ها هم واسه ما آدم شدن!!"


اون دو تا هیچ نگفتن،کرایه اشونو دادن و پیاده شدن.
دلم می خواست راننده رو خفه کنم !
دلم می خواست لهش کنم !
ولی بیشتر از همه دلم می خواست گریه کنم.
واسه دستایی که پیر تر از چشمای صاحبشون بودن
واسه جیبی که به جای زیپ با یه سنجاق قفلی بسته شده بود
واسه چشم هایی که زیادی پاک بودن
واسه آدمی که نمی فهمید دل یه بچه 16و17 ساله که نه پشت داره ،نه مشت رو شکوندن چه عاقبتی داره.....
خدایا...
از همه این نا برابری ها به تو پناه می برم

یه سلام گرم بعد از یه کمای طولانی به همه ی دوستای نازنینم....

خودم می دونم خیلی وقته که ننوشتم.

از وقتی میرم سرکار (هفت صبح از خونه بیرون میرم و هفت شب می رسم خونه !) شب که میام خونه دیگه نا ندارم برم سراغ ایتنترنت.

نازه یه چیز بامزه دیگه !  اسم این وبلاگ جدید یادم رفته بود ! نمی تونستم وارد بشم !

خلاصه،همه اینا رو گفتم که فکر نکنین خیلی بی معرفتم ! فقط یه ذره بی معرفتم !

آدم ها رو نگاه کن !

به چشم ها شون، به کفش هاشون به دست هاشون!

از همین چیزهای کوچیک می شه اونا رو دید

از چشم هایی که گاهی نگاه می کنند ولی خالی از تماشا یند

گاهی سرخ سرخ از خستگی ،هنوز می خندند

گاهی خیس خیس از اشک،هنوز مهربانند

گاهی خشک شده،خیره به رو برو ،هنوز امیدوارند

گاهی پر رنگ و لعاب ،پلک ها رنگین کمان،مژه ها دلبرانه تاب می خورند ،اما زیبا نیستند

گاهی مستور پشت پرده ای از نیاز ،رنگ باخته و تار ،اما زیبا

گاهی شیطنت ،گاهی سرد

گاهی پر حرارت،گاهی خاموش

گاهی عاشق ،گاهی بیزار

گاهی دل خسته،گاهی امیدوار

گاهی پر از حرف،گاهی هیچ !

گاهی چشم ها پشت سیاهی عینک آفتابی پنهان می شوند،گاهی از نور،گاهی از شرم،گاهی از فرط شهرت !

گاهی از نگاه کردن،گاه از دیده شدن...

گاهی چشم ها جای دیگری هستند،کاسه چشم خالی است،اما نگاه هست...نگاه همیشگی است.

در چشم های آدم ها نگاه کن،

نگاهشان را دنبال کن

به چیزهای عجیبی خواهی رسید ،شاید هم به هیچ جا....

نگاه کن !

به کفش هایشان نگاه کن

گاهی برق افتاده ،هنوز امیدوار !

گاهی کثیف و خاکی و دوست نداشتنی،پر از تردید....

گاهی تازه و نو ،خیالیت اندکی راحت می شود،کمی بالاتر از خط فقر !

گاهی ناراحت و بسیار شیک،کاملا مطابق مد روز ،و خانمی که به سختی با آنها در یک مسیر مستقیم گام بر می دارد !

گاهی آنقدر کهنه و قدیمی که دلت نمی آید سرت را بالا بیاوری و در چهره صاحب آن نگاه کنی...

گاهی کوچک ، با یک پاپیون یا یک سگک کوچولو،یا جغجغه ای که با هر گام به صدا در می آید،و تو پیشتر از اینکه کفش را دیده باشی از دیدن صاحبش دلت غنج رفته و نیشت تا بنا گوش گشوده شده !

گاهی هیچ....هیچ...

پایی بر زمین نیست تا تو کفشی را جستجو کنی....

از میان آنهایی که پایی بر زمین ندارند گاه چشمت به کسانی می افتد که صدای قدم های حقیقیشان را روی ابرها می شنوی....

نگاه کن !

به دست های آدم ها نگاه کن....

گاهی گرم

گاهی چون زمهریر سرد و بی روح

گاهی بخشنده

گاهی تنها ستاندن را می داند

گاهی پینه بسته از تلاش یا رنج

گاهی مثل برگ گل تر و تازه و آفتاب و مهتاب ندیده

گاهی آراسته به رنک و لعاب ،زیبا

گاهی زیر بار گران جواهرات ،بی تاب

گاهی نوازشگر و مهربان

گاهی سرشار از لمس،دست هایی که به اندازه همه حواس دیگر می توانند،دست هایی که می بینند!

گاهی.....هیچ....

دستی که در جایی جا گذاشته شد،وتو هرگز آنرا نخواهی دید...دستی که نمی توانی جنس آنرا حدس بزنی ،شکلش را ،اندازه اش را ،اما حرارتش را چرا...

حرارتی که همیشگی است......

حالا با خودت فکر کن

کدام چشم مال کدام کفش

سلام

یادم نمی آد آخرین بار کی ،چیزی نوشتم،اما یادم هست که آخرین بار که می نوشتم زیاد حالم خوب نبود،غصه داشتم،حوصله نداشتم،خسته بودم و....

اما حالا ...

نمی دونم چطور شد،چی شد که الان خوبم. ولی می دونم واسه "خوب شدن" چه کارهایی کردم !

زندگیم تو یه حالت تعلیق عجیبی بود،همه چیز پا در هوا و بلا تکلیف. منم منتظر یه اتفاق بودم تا قدری تکلیفم روشن شه و بقیه امور رو سر و سامون بدم.

اما اون اتفاقه انگار اصلا قرار نبود بیفته !

فکر کنین چه اوضاع وحشتناکی می شه وقتی تو همه اش منتظری،منتظر "دستی از غیب که برون آید و اندوه دل از در ببرد "

دیگه خسته شده بودم،خیلی سعی می کردم نا امید نشم،اما انگار کم کم داشتم امیدم رو از دست می دادم...

یه روز که توی خونه تنها بودم کلی با خدا حرف زدم،گریه کردم و ازش کمک خواستم....

اونروز یه تصمیمی گرفتم،نمی دونم چه جوری.

نشستم و همه کارهای نیمه کاره مونده امو روی کاغذ نوشتم

بعد فکر کردم از یه کدومشون شروع کنم و به تدریج همه این نیمه کاره ها رو که کاسه سرم رو اشباع کرده بودن تموم کنم.

وقتی تصمیم گرفتم و قدم های اولیه رو برداشتم،به طرز معجزه آسایی به تدریج همه چیز بهتر شد.

الان اوضاعم خیلی خوبه،سر کار می رم،به کلی کاره نیمه تموم سر و سامون دادم(کاش می تونستم بگم چه کارهایی ! ولی اینقدر این کارها ساده و پیش پا افتاده بودن که روم نمیشه بگم این مدت معطل چه کارهایی بودم !)

از نظر فیزیکی ،به خاطر اینکه هنوز به ساعت کاریم عا دت نکردم از قبل خسته ترم ،اما واقعا از نظر روحی بهترم.

فقط دلم می خواست ساعت کاریم یه جوری بود که می تونستم بعد از ظهرها حداقل یک ساعت برم باشگاه و ورزش کنم.

خلاصه اینکه خدا رو شکر !

هیچ ملالی نیست جز دوری شما !

به نام حضرت دوست که هستی سایه اوست.....

چقدر عجیب است این روزهایی که پشت سر می گذارم. شکایتی نیست ،هر چه هست تمنای آگاهی است و نشانه ای که مرا برای تصمیمی امیدوار کند.

از پیش از سال نو به این موضوع فکر می کردم که سال تازه را چگونه بگذرانم که لحظات پیش از تحویل سال 79 در دل احساس رضایت کنم.

فکر کردم،تمام تعطیلات نوروز بر اندیشه چگونه ساختن آینده گذشت. و من خو شحال و مسرور از تصمیمی که به آن افتخار می کردم،این مدت را صرف تحقیق و بررسی برای یافتن بهترین روش بودم.

با خود اندیشیده بودم که برای کنکور کارشناسی ارشد درس خواهم خواند،تصمیم داشتم برای برنامه ریزی پیش مشاور بروم. بعد هم به شدت مترصد فرصتی بودم برای کار کردن در زمینه رشته تحصیلی خودم.و چقدر می اندیشیدم به راهی که بتوانم از نظر مالی پیشرفت داشته باشم و در جایگاه خودم حرفی برای گفتن.

این فکر ها خیلی قوی در ذهنم حضور داشتند.

تا اینکه یک حس نا مطلوب،چیزی شبیه دل پیچه،انگاتر چیزی را در درونت حمل می کنی که متعلق به تو نیست و تو را سنگین کرده....

انگار خودت باشی و نباشی،مثل کسی که ادای دیگری را در می آورد،نه در آن حد که دیگری شده باشد،تنها در این حد که ماسکی از کسی بر چهره زده باشد.

انگار به زور می خواهی با روشی که سایرین احساس خوشبختی می کنند،تو نیز خوشبخت و موفق جلوه کنی.

من از دست این حس فرار می کردم. خودم را پشت "شعار" پنهان کرده بودم.

تا اینکه...

یک شب پیش از خواب جادوی "حافظ"مرا به سمت خود کشید......

فتوی پیر مغان دارم و قولی است قدیم

که حرام است می آنجا که نه یارست ندیم

چاک خواهم زد این دلق ریایی چه کنم

  روح را صحبت نا جنس عذابی است الیم

تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من

   سال ها شد که منم بر در میخانه مقیم

مگرش خدمت دیرین من از یاد برفت

   ای نسیم سحری یاد دهش عهد قدیم

بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری

   سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رمیم

دلبر از ما به صد امید ستد اول دل    
  ظاهرا عهد فرامش نکند خلق کریم           

غنچه گو تنگدل از کار فر بسته مباش         

   کز دم صبح مدد یابی و انفاس نسیم          

 
فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن        

   درد عاشق نشود به به مداوای حکیم             

گوهر معرفت اندوز که با خود ببری            

که نصیب دگران است نصاب زر و سیم                     

دام سخت است مگر یار شود لطف خدای                     

    ورنه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم                        

حافظ ار سیم و زرت نیست چه شد،شاکر باش

چه به از دولت لطف سخن و طبع سلیم

بزرگ نانینم،چرا اینگونه مرا به هم میریزی؟

از عشقی می گویی که اگر او نباشد هیچ نوشی لطفی نخواهد داشت ،وقتی که عشق از تو دل ناشاد است "می"برتو حرام است...

از زدودن بیگانگان و بیگانگی از دلم،وجودم ،پندار و کردارم می گویی...

از تلاش هایی که برای به دست آوردن چیزهایی کرده ام و امروز آن آمال و آرزوها را از یاد برده ام

از عهدی یاد میکنی که تنها بین من و تو بود و من فراموش کرده بودم..

می گویی در انتظارباز شدن دری که روبرویش ایستاده ام و نا بخردانه دق الباب می کنم مباشم که در دیگری در جای دیگری بر من باز خواهد شد...

می گویی اشتباه راه افتاده ام،غلط رفته ام و زندگی من با یک روش همگانی تعالی نخواهد یافت که "درد عاشق نشود به به مداوای حکیم"

مرا شماتت می کنی که یافتن گوهر معرفت را رها کردم و دنبال چیزی هستم که متعلق به جنس من نیست "که نصیب دگران است نصاب زر و سیم"

از آزمونی می گویی که اگر خدایم یار نشود وای به حال زارم....

اما چگونه بگویم چه اندازه رفیق شفیقی و مرا درد آشنا که پس از اینهمه دلهره و شماتت به چیزی در من اشاره میکنی که گویی همه سرمایی من است ، راهی است که مرا به یافتن گوهر معرفت نزدیک می کند و شاید کلید همان دری است که این روزها گم کرده امش ....

"لطف سخن " ، توان داستان ساختن ....چیزی که من برایش تلاش نکرده ام و سرمایه ایست که خداوندگارم به مزد و منت بر من بخشیده.

چشم هایم را میبندم،اندکی بعد خانه ای را می بینم،در آهنی بزرگی که مقابلش ایستاده ام. دری که همیشه باز است.

وارد که می شوم روربرویم درست مقابل در، راه نه چندان پهنی است،راهی برای عبور و مرور،موزائیک های قدیمی. و بویی مخلوط از عطر بهار و نارنج و یاس های سپیدی که از روی دیوار دیوانه وار آویزان شده اند.

وسمت راست باغچه بزرگی است پر از درخت های کوتاه و بلند،زمینش از چمن سبز،و چند میز و صندلی به صورت پراکنده میان باغچه،لابه لای درخت ها چیده شده اند، باغچه همیشه و در هر فصلی که به سراغش می روم سبز است. و روی داربست که سقف راهروی باریکی است که از مقابل در ورودی تا یک جای خیلی دور ادامه دارد میان درخت مویی که لا به لای داربست پیچیده،همیشه چراغانی است.آخر اینجا همیشه شب است.

انگار همیشه در این خانه میهمانی بر پاست. من همیشه صدای همهمه میهمانان را میشنوم،صدای خش خش پاهایشان روی چمن های باغچه،و حرکت سریع کسانی را که به سرعت از کنارم می گذرند را حس می کنم اما تا حالا هیچ کس را ندیده ام.

فقط صداست و احساس حضور انبوهی آدم.....آدم هایی آرام....

من راه خودم را میروم،موزائیک ها را یکی یکی پشت سر می گذارم،انتهای حیاط،

زیر قامت بلند و پر برگ درختی که نمی دانم نامش چیست،او نشسته است. لباسش سفید است. لبخندش را می بینم ولی چهره اش را نه.

باورش سخت است ولی من از او تنها یک لبخند و دست راستش را که روی زانویش گذاشته می بینم. دستی که به طرز عجیبی سپید است.

زیر پایش زانو میزنم. با او حرف می زنم و میگویم که اینبار برای چه نزد او آمده ام،هرگز دست رد به سینه ام نزده است،حتی گاهی در دلتنگی ها و بی قراری هایی که سخت آزرده ام کرده بودند،سرم را روی زانویش گذاشته ام و او دست سپیدش را روی سرم کشیده است.

زیاد حرف نمی زنم...

به او که می رسم فقط دلم می خواهد او حرف بزند....

از او محترمانه خواهش میکنم،او بسیار بزرگوار است و نیازی به التماس نیست اما من از التماس کردن به او ابایی ندارم،گاهی اشکم دستش را تر می کند....

دوباره چشم هایم را باز میکنم،در اتاق خودم نشسته ام و دیوان او پیش رویم باز است....

هر بار که سخن می گوید موی بر اندامم راست می شود....

از این همه حضور او در زندگیم شگفت زده می شوم....

و آرزو می کنم کاش دست سپیدش را بوسیده بودم....

حافظ گنجینه اسرارم،دوستت دارم

چنان که مریدی مرادش را

چنان که عاشقی معشوقش را

چنان که گمشده ای راهنمایش را

چنان که فرزندی مادرش را

چنان که تشنه ای ساقیش را

چنان که من ،تو را !

از کجا شروع کنم و چه بگویم که همه حرف دلم را گفته باشم،هرچند دل و دماق نوشتن هم برایم باقی نمانده است.

امشب کلی با خدا حرف زدم،به او گلایه کردم و شکایتم را به درگاهش بردم....

گیجم...گیج گیج...گیج از اتفاقاتی که نمی فهممشان.

خسته ام،خسته خسته از روزهایی که نمی خواهمشان،

دلتنگم،سخت دلتنگ،دلتنگ "خویشتنی"که مال من بود. شاد بود و قوی وآرزومند....

این زندگی چیست که همه سعیش را می کند تا حتی شکل تو را تغییر دهد!

قلبت را می شکند،روحت را خراش می دهد،آرزوهایت را محال می کند.... این که همه اش شد آزمون؟

من آدم متوقع و نا شکری نیستم ولی...دل آزرده ام.....ولی از او بیشتر انتظار دارم....

از کودکی آموختم به کسی آزار نرسانم،و همه تلاشم را کردم که نرسانم.

هیچ وقت به عمد دل کسی را نشکاندم،کسی را تحقیر نکردم.....

من حتی از کشتن یک مورچه نازنین ابا دارم و از شکستن دل او وقهر خدا می هراسم اما....

اما زندگی روی دیگری را به من نشان می دهد...

رویی که مدام قلبم در آن در حال زیر پای بی رحمی کسی در حال دست و پا زدن است ...

خدایا چرا مرا با قلبم می آزمایی که میدانی از هر چیز دیگری آسیب پذیر تر است ؟

خدایا، من از دست این مردم همیشه طلب کار متوقع بی رحم،این مردم خدا نشناس همه چیز جز خدا پرست به ستوه آمده ام !

گاهی نمی توانم باور کنم همه این خلایق را تو آفریده ای....

تو بگو چه کنم ؟

چه کنم با این دل آزرده و این روح زخمی ؟

با این چشمان گریان و این تن خسته ؟

با این همه چیزی که دوستشان ندارم....

خدایا ....

یک زندگی روتین منفعل همیشگی از من بر نمی اید....

خدایا آرزوهایم چه می شود میان اینهمه دغدغه برای آینده ؟

به شعر تازه بیندیشم یا سقف بالای سرم ؟ یا به اینکه دستمال کاغذی 80% گران شد ؟

به عشق دل خوش کنم یا بغضی که از نفهمی مردم هر لحظه گلویم را می فشارد،فرو دهم ؟

7 مرحله عرفان را طی کنم یا هفت خوان رستم را برای یافتن کار ؟

داستان بنویسم یا به زور برای کنکور کارشناسی ارشد بخوانم به امید کمی بهتر شدن اوضاع؟

تو بگو چه کنم ؟

با خلق تو یکرنگ شوم ،هفت رنگ و هفت خط و خال، یا با همه بجنگم برای حفظ هویت بی رنگم ؟

من نمی توانم جوردیگری باشم

من نمی توانم دل بشکنم،فریاد بکشم،فخر بفروشم،زور بگویم،بی حرمتی کنم،به ظواهر بسنده کنم تا تنها نمانم،تا دوست داشته شوم،من نمی توانم!

من از دیگری شدن بیزارم،

من خودم را حتی اگر احمق و تو سری خور باشم دوست دارم...

من همینم که هستم !

تو بگو من ساده لوح بی زبان احمق میان این بل بشو چه کنم ؟

به کدام ریسمان چنگ زنم؟

به چه چیز دل خوش کنم ؟

به چه امیدی ارزو ببافم؟

از کله ام دود بلند می شود،انگار همه ذهنیتم از زندگی سوخته!

کاش....

کاش اندکی مهربان تر بودی.....

کاش اندکی دلرحم تر بودی....